Docieramy na drugi brzeg, patrzymy z szacunkiem na znikający pojazd, ale za chwilę znów dopada nas przygnębienie, idziemy dalej po suchych chodnikach, gardła jak wiór, od przyjaznego lokalu dzielą nas jeszcze przeszło trzy przecznice, powinniśmy dojść na miejsce z końcem tygodnia, ale ja czuję podskórny niepokój, słońce zdaje się złowrogie, ulice dziwnie bezludne. Staram się odpędzić przeczucie, umilam czas gawędą, mówię do Filipa: "Tydzień temu, pamiętasz, wspominałeś, jak wrzasnąłeś do Uszatka <<Szanuj twarz>>, ja zaś przytoczyłem historię Waldka, który też zapomniał, że trzeba twarz szanować, że twarz jest tylko jedna i hańby nie zmyjesz operacją plastyczną burżujów-genetycznych-tuczników. Otóż teraz, kiedy skręciliśmy na zachód i zbliżamy się do kolejnego Małego Trójkąta przy Jedności, przypomniała mi się kolejna opowieść o honorze - tym razem związana z <<Arką>> na Świętego Macieja. Wiem, powiesz za chwilę, że nie znamy przecież <<Arki>>, to jedyna knajpa Gastronomicznej Spółdzielni Inwalidów, do której nigdy nie dotarliśmy. Ale słyszałem historię, znam <<Arkę>> z opowieści, ojciec mój pracował kiedyś w Radiu Klakson, redakcję miał na placu Świętego Macieja, wychodził nie raz do knajpy z płowowłosym Irkiem, złotym człowiekiem, który wtedy był wydawcą w dziennikach, a teraz koncertuje po Świecie z szantowym <<EKT Gdynia>>, pływa po morzach, czasem tylko zawinie do holenderskiego dyskontu nad przydrogim klubem <<Alibi>> (cztery przecznice od Tawerny u Maruchy i Wybrzeża), czasem go spotkam, ja kupuję DIT: Dobre i Tanie butle z wodą, Dobre i Tanie puszki z piwem, foliowaną płytę Elvisa Presleja, skarpety ukryte wśród czerwonej oranżady, Irek zaś zawija wózkiem między kartonami, znika wśród rzędów dżemów i mleka, znów się pojawia, ja rzucę: <<witam, co w Świecie słychać?>>, on odpowie: <<dobrze, dobrze>>, ruszy dalej, ja też ruszę i tyle. No ale kiedyś było inaczej, kiedyś Irek tyle nie żeglował, bywał za to w <<Arce>>, mój ojciec też tam bywał, raz ojciec zaszedł do knajpy z dwoma redaktorami, bodaj z Irkiem właśnie i z młodym Heniem, również dobrym człowiekiem, biednym, Henio poszedł w jasyr, siedzi w lochach Kościeja, wiem, czytałem podziemny manuskrypt młodziaka, co podsłuchał, jak rozmawiali raz o Heniu na branżowej imprezie, kupczyli heniowym losem, sprzedali redaktora, sprzedał go kolega z pracy, dostał w zamian bilet na kolejne spotkania, przywilej picia wódki ze starszyzną. Ale to wszystko stało się później. <<Arka>> była przecież jeszcze przed wielką powodzią 97 roku. A więc do Arki wszedł ojciec i dwóch redaktorów, w tym Henio. Weszli, zasiedli, do stolika zbliżyła się pani Ada,   dzień dobry, dzień dobry>>, ojciec rzucił: <<piwo>>, starszy redaktor dodał: <<piwo>>, a młody Henio palnął nagle straszną głupotę, zażądał <<małego piwa>>, czy może <<pół piwa łamanego ze sprite>>, w każdym razie w <<Arce>> zaległa ciężka cisza. Cisza trwała, wszyscy trwali, Henio trwał, w końcu pani Ada wycedziła powoli i twardo: <<pedałom nie podajemy>> i odeszła. Była dobrą kobietą, wewnętrznie ciepłą, ale szczerą. Oby mowa nasza prostą była. Bo wymuszony uśmiech, bezszelestność, kelnerski szept podszyty pragnieniem napiwku - wszystko to ulica Krokodyla. A w <<Arce>> na fiskalną uprzejmość burżujów-krokodyli-genetycznych-tuczników nie ma miejsca, <<Arka>> się broni, <<Arka>> nie zginie!" - kończę dobitnie opowieść, krzyczę na całą ulicę, Filip kiwa głową, ja zaczynam się krztusić, bo gardło suche, trawi mnie pragnienie, gorączka, znużenie ciągnie w dół na kamienne płyty Nowowiejskiej.

  Idziemy jednak dalej, zbliża się koniec tygodnia, knajpa już niedaleko, "Sawa" zaczyna majaczyć na końcu ulicy, u stóp Wzgórza Słowiańskiego. Dobra "Sawa", tania "Sawa", ogniwo GSI, tej samej sieci gastronomii co "Arka", ludzkie ciepło, ceratowe "menu", talerze "konsumy", wszystko to coraz bliżej, przyspieszamy więc kroku, krzeszemy resztki sił, ja chrypię w końcu, że nie mam pieniędzy, że na piwo nie starczy, że ruszyłem w drogę bez środków, najwyższy czas, by to wyznać, Łepkowicz macha ręką, "mam w portfelu trzydzieści złotych" - rzuca, suniemy dalej, przeskakujemy krawężnik, ostatnia przecznica za nami, wreszcie stajemy pod drzwiami, dotykam klamki, tężeję, obaj drętwiejemy, stajemy przed potworną prawdą. "SAWA" JEST NIECZYNNA!

tydzień ósmy